U bent hier

Dagboek: Volg de rivier - Dag 1

 

Wat voorafging:

 

We vertrekken met de wagen vanuit Brussel. Na enkele uurtjes staan we reeds in Essen waar we eerst Villa Hügel bezoeken. De neo-classistische villa werd gebouwd voor de schatrijke familie Krupp, de grootste staalmagnaten van Duitsland op het einde van de negentiende eeuw. Drie generaties van de familie verbleven er tot de tweede wereldoorlog. Het is een fraai gebouw met ernaast een kleinere versie.

 

 

De familie leefde in dit intiemer gebouw. In het grote gebouw vinden er regelmatig tentoonstellingen plaats. Zo was er in 1997 met Brueghel, Vlaamse Schilderkunst rond 1600. Ik herinner me dat ik hier toen ook al was. De Villa bestaat uit gigantische zalen met staatsieportretten van de verschillende familieleden. Het zijn vooral ontvangstruimten, waarvan de bibliotheek met fraaie lambriseringen en spectaculaire draaitrappen naar hogere boekenrekken nog het meest in het oog springen.

 

 

In het kleinere gebouw krijgt de bezoeker het verhaal van de Kruppdynastie uiteengezet. Documenten en beelden geven een inkijk in de opgang van de industriëlen en hun wereldwijde vertakkingen, hun industriële uitvindingen en hun vernieuwingen voor de productie van staal. De spilfiguur is Gustav von Hohlen. Hij huwde met de enige erfgenaam van de familie Krupp en nam haar naam over in de zijne. Ondanks een reeks bittere momenten - zoals de veroordeling van Gustav Krupp (1870-1950) – en zwarte economische tegenslagen krabbelde de familie altijd overeind.    

 

 

We sliepen ’s avonds in het viersterrenhotel Mintrops Land Hotel Burgaltendorf. Een ‘designhotel’ met een ontwerp dat het midden houdt tussen Memphisdesign en ridderkitsch. Los daarvan is het een schitterend hotel met oog voor detail en vooral voor de noden van de vermoeide reiziger. Fruit is aanwezig, drinken kan gratis meegenomen worden en twee fietsen staan ter beschikking van de gasten.

 

 

Wanneer de zon niet meer zo ongenadig hard schijnt, vertrekken we voor een verkennende trip in de buurt. Het Ruhrgebied wordt doorkruist door spoorwegen, rivieren, waterwegen en boven je hoofd hangt er her en der wel ergens een roestige buis als reliek van het industriële verleden. De fietstocht gaat langs de Ruhr en tussen een spoorweg, een soort niemandsland waar een bonte mengeling van Roma-zigeuners, vluchtelingen en armere Duitsers bij het water verkoeling zoeken. Hier en daar zie je wat Merkels uitspraak ‘Wir Schaffen das’ concreet betekent. Kleinere kampen geven onderdak aan grote groepen vluchtelingen.

 

De versnellingen van de mannenfiets geven er snel de brui aan, wat tegenvalt in dit gebied. Er zijn toch heel wat hellingen. Na een frisse duik in het fraaie zwembad eten we  degelijk in het restaurant dat bij het hotel hoort.