U bent hier

Verhaeren-Montald: vriendschap, kunst en poëzie

Openbaar Kunstbezit Vlaanderen Emile Verhaeren Constant Montald

 

De dichter Emile Verhaeren had heel wat vrienden in het kunstenaarsmilieu, en een van de voornaamste was de schilder Constant Montald (1862-1944). De twee hebben elkaar leren kennen in 1898 en ze zijn tot de dood van Verhaeren in 1916 nauwe vrienden gebleven.

 

Montald is vooral bekend als de schilder van cerebrale allegorische taferelen, waarin de deugden van het leven verheerlijkt werden. Binnen de symbolistische stroming hoort hij tot de idealistische beweging. Bekende werken van hem zijn onder meer De Schuit van het Ideaal en De Fontein van de Inspiratie, die te zien zijn in de inkomhal van het Museum voor Schone Kunsten in Brussel. Montald ontving de Prijs van Rome in 1886 en kreeg verschillende private en overheidsopdrachten – zoals de mozaïek van de voorgevel van het NTGent – en was een van de succesvolle kunstenaars van zijn tijd. De bouw van zijn imposante villa in het toen nog bucolische Woluwe mag beschouwd worden als de veruiterlijking van dit succes.

 

Dat Verhaeren en Montald zo bevriend geraakt zijn, mag enigszins verwonderen omdat hun artistieke voorkeuren niet direct overeenkwamen. Verhaeren heeft het in zijn kunstkritieken nooit gehad over het werk van Constant Montald. In een brief aan de kunstenaar schreef Verhaeren: “Jullie zijn de enige wezens op aarde met wie wij zouden kunnen samenleven”. Het feit dat zijn vrouw, de kunstenares Gabrielle Montald, op haar beurt goed bevriend was met Marthe Verhaeren, heeft in deze vriendschap uiteraard een grote rol in gespeeld. De Montalds en de Verhaerens voerden onderling een uitgebreide briefwisseling en bij verschillende gelegenheden werden Emile en Marthe Verhaeren uitgenodigd bij de Montalds in Woluwe. Van hun kant kwamen de Montalds regelmatig bij de Verhaerens over de vloer: zowel in Parijs als in het landhuisje van Le Caillou-qui-Bique te Roisin. Dit waren telkens momenten om de dichter te fotograferen of te portretteren. Er zijn een tiental door Montald geschilderde portretten van Verhaeren bewaard.

 

Emile Verhaeren door Constant Montald

 

De tentoonstelling in het Emile Verhaerenmuseum brengt verschillende stukken samen die deze vriendschap evoceren, zoals brieven, foto's, gesigneerde en geïllustreerde boeken. Voor de gelegenheid worden verschillende schilderijen en tekeningen van Constant Montald getoond: enkele portretten van Emile en Marthe Verhaeren, maar ook diverse symbolistische taferelen en landschappen die representatief zijn voor zijn oeuvre.

 

De Fluiter, een gestileerde gouache die in 1909 aan Verhaeren werd geschonken, mag zeker niet onvermeld blijven. Het in 2016 geschonken schilderij Verhaeren leest een gedicht op Le Caillou-qui-bique (1908) krijgt een ereplaats in de tentoonstelling. 

 

Ook het werk van Gabrielle Montald krijgt voor de gelegenheid aandacht: er zijn enkele tekeningen te zien en heel wat gebatikte en kleurrijk beschilderde zijden stoffen die gebruikt werden als boekwikkels. Stilistisch gezien is haar werk verwant met de art nouveau, maar ze heeft er een vrijere en originele interpretatie aan gegeven. Haar verrassende ontwerpen kunnen als een verre voorloper van de psychedelische kunst van de jaren 1960 beschouwd worden. Gabrielle Montald is misschien wel de revelatie van de tentoonstelling.

 

Meer info over de expo Verhaeren-Montald: vriendschap, kunst en poëzie vind je hier.