U bent hier

Risky Business / Black is a Color

 

Recent verschenen boeken over het werk van David Huycke en van Klaus Verscheure. We hebben in ons tijdschrift al een tijd geleden kunnen kennismaken met beide kunstenaars, die ondertussen hun weg naar het internationale publiek hebben gevonden.

 

In 2004 brachten we een bezoek aan het atelier van zilversmid en designer David Huycke. Hij had de VIZO-Prijs Henry van de Velde voor Jong Talent gewonnen en hij oogstte zijn eerste successen met creaties die getuigen van een natuurlijke elegantie, een doorgedreven eenvoud en een zoeken naar ambachtelijke perfectie. David Huycke is vandaag één van de belangrijkste zilversmeden. Zijn werk wordt de wereld rond getoond op tentoonstellingen en zit in de collecties van toonaangevende designmusea.


Het artikel in 2004 illustreerde hoe Huycke de granulatietechniek onder de knie had en met tienduizend minuscule zilveren bolletjes de Pearl Sphere creëerde. Even eeuwenoud als de granulatie is de verloren-was-techniek, waarmee David Huycke de Bolinder ontwierp, een samensmelting van de functie ‘bowl’ en de eenvoudige vorm ‘cilinder’. Zilver laat zich schitterend polijsten en donker patineren. Hiermee ging Huycke aan de slag als basisgegeven voor variaties op die zwart-wit spanning. “Het is fijn te ontdekken wat uit één idee allemaal kan ontstaan,” zei hij toen, in 2004, en voegde er aan toe: “Ideeën rijpen jaren. Allicht komt dat omdat ik met heel eenvoudige vormen werk. Bovendien is mijn oeuvre één samenhangende schakel. Wat ik nu ontwerp heeft te maken met alles wat ik al heb gemaakt.”


Dat is mooi te zien in het boek dat nu is verschenen. Het geeft een overzicht van de evoluties in het werk van Huycke, van de eerste schalensets tot de meest recente stukken. De ideeën van 15 jaar geleden zijn inderdaad verder gerijpt, uitgepuurd en gevarieerd. De tekst, die leven en werk van David Huycke overloopt, is kort gehouden. Alle ruimte is gegeven aan de illustraties van de creaties, doorweven met citaten van de kunstenaar, als bespiegelingen bij zijn werk. Zijn geplukt uit een bijdrage van de kunstenaar in het boek waarin hij nog eens benadrukt dat vernieuwing in zijn werk tijd vraagt: “Het gaat om vinden en combineren van vreemde of doorgedreven toepassingen van technieken. Het is werken als een uitvinder of als alchemist om onbestaande en onmogelijk lijkende concepten in vormen te gieten om zo nieuwe ideeën te creëren. In het werken op de gevaarlijke grens van het mogelijke en het onmogelijke ligt de essentie en het moment waarop het object tot stand komt.” Vandaar de titel van het boek: Risky Business.

 

Zwart is een kleur

 

Een ander recent boek is Black is a Color, over schildercineast Klaus Verscheure, de kunstenaar die enkel jaren geleden bij ons aan bod kwam. Over elk werk van Verscheure hangt een schaduw. Wanneer hij bomen schildert, dan zijn daar ooit mensen aan opgeknoopt. Wanneer hij huizen schildert, dan zijn het locaties van moorpartijen. De slachtoffers zijn nergens te zien, maar de dramatiek druipt (soms letterlijk) van de werken. Verscheure schildert bijna altijd met zwarte verf, soms is het rood of blauw. De titels van zijn series zijn vaak misleidend. De reeks Smiling Faces toont gezichten van misdadigers, gebaseerd op politiefoto’s van delinquenten. Holiday Greetings zijn penseeltekeningen met een referentie naar de wantoestanden in Guantanamo Bay. De meeste werken hebben een geschilderde omkadering, allicht een houvast voor de schilder die tegelijk cineast is. Stills uit Verscheures video-installaties zijn eveneens opgenomen in het boek.


Daan Rau heeft in het boek zijn stuk over Klaus Verscheure voor ons tijdschrift verder uitgediept en doorgetrokken naar het recentere werk van de kunstenaar. Verder zijn er persoonlijke verhalen over de kunstenaar en impressie over diens werk van onder anderen Piet Chielens, coördinator van het In Flanders Fields Museum te Ieper, Luc Hinnekens, mede-oprichter van BePart in Waregem en Tom McRae, de singer-songwriter die meewerkte aan de video-installatie 14EMOTIONS / Allegoria Via Dolorosa (2013), waarin Klaus Verscheure aan elke kruiswegstatie een emotie koppelt. Het boek is schitterend geïllustreerd, met heel veel zorg voor de kwaliteit van de afbeeldingen.


Opvallend: beide boeken zijn meertalig, bestemd voor een internationaal publiek, maar het Nederlands is niet vergeten.